MAANDAG 27 NOVEMBER | 22:00 | €5,-

Regisseur William Greaves

Cast Patricia Ree Gilbert, Don Fellows, Jonathan Gordon

Lengte 75 minuten

Jaar 1968

Taal Engels

Ondertiteling Geen

In deze film volgens we William Greaves en zijn filmploeg terwijl ze met twee acteurs bezig zijn Over the Cliff, zogenaamd een film over sexualiteit, te filmen. Deze filmploeg wordt gefilmd door een andere filmploeg, terwijl een derde filmploeg soms de omgeving, soms de acteurs en soms de eerste twee filmploegen filmt. Ondertussen vinden er gesprekken plaats die de competentie van regisseur Greaves in twijfel trekken. Hij is steeds met dezelfde scene bezig, hij geeft de acteurs rare instructies, weet hij eigenlijk wel waar hij mee bezig is?

Film heeft altijd een zekere je ne sais quoi gehad. Het felle projectorlicht in een donkere bioscoop biedt een ervaring die tijdruimtelijk is, doch voornamelijk gevoelsmatig. Dat betekent niet dat film geen voer voor het brein kan zijn. Kijk maar hoeveel mensen elk frame van Fellini’s 8 ½ onder de microscoop hebben gehouden, wanhopig op zoek naar de waarheid. Maar bestaat die waarheid wel, of is het slechts iets wat de onderzoeker op den duur zelf verzint? Is de betekenis al aanwezig voordat er ook maar een scène gefilmd is, ontstaat die betekenis spontaan op de set of is het slechts iets wat later door buitenstaanders wordt toegekend?

Dit is het trilemma dat Symbiopsychotaxiplasm: Take One ons voorschotelt. Naar het schijnt was Slim Pickens toen hij Major T.J. “King” Kong speelde in Dr. Strangelove zich er niet bewust van dat het een komedie was. Op diezelfde manier is het in Symbiopsychotaxiplasm niet duidelijk wie bij de grap hoort en wat de punchline is.

Greaves (1926-2014) had al flink wat ervaring als documentairemaker en tv-producer toen hij in 1968 besloot een film te maken over ‘Freddie’ en ‘Alice’, een New Yorks stel met relatieproblemen. Het resultaat, een narratief experiment in de vorm van docufictie, liet hij zien aan de programmeurs van het Cannes-filmfestival. De film werd niet geselecteerd en was pas in de jaren negentig voor het eerst te zien tijdens een Greaves-retrospectief in het Brooklyn Museum, New York. Daarna groeide Symbiopsychotaxiplasm tot klassieker binnen de Amerikaanse independent cinema. De film is tegelijk een documentaire, een documentaire over een documentaire en een documentaire die een documentaire over een documentaire documenteert. Meer meta wordt het niet. Zo breekt Symbiopsychotaxiplasm: Take One langzaam alle muren die cinema afbakenen, totdat niet alleen het verschil tussen achter en voor de schermen vervaagt, maar ook tussen film en publiek: zijn wíj de punchline geworden?

 

sym2
sym4
sym5