MAANDAG 27 MAART | 22:00 | €5,-

Regisseur Abbas Kiarostami

Cast Mohsen Makhmalbaf, Abolfazl Ahankhah, Mehrdad Ahankhah

Lengte 100 minuten

Jaar 1990

Taal Perzisch

Ondertiteling Engels

De inmiddels steeds normalere hybride tussen fictie en documentaire, die ware verhalen en personages laat overvloeien in fictieve elementen, is één van de paradepaardjes van de Iraanse cinema. De meta-films zijn op deze wijze nog krachtigere deconstructies van “waarheden”, zowel sociaal, als over het medium zelf en op academisch niveau. Close-Up was destijds baanbrekend en draagt dat stempel nog steeds fier.

Abbas Kiarostami’s meesterlijke docudrama Close-Up (1990) volgt het proces van de cinefiel Hossein Sabzian, die terecht staat voor het verpersoonlijken van de Iraanse cineast Mohsen Makhmalbaf. Sabzian deed zich tijdens een busrit voor als Makhmalbaf, en beloofde een hele familie daarbij een rol in zijn volgende film. Deze familie daagde Sabzian vervolgens voor de rechter. Kiarostami, één van Irans cinematografische grootmeesters, overschreed met Close-Up (1990) elk filmisch genre en daagt de kijker meermaals uit tot diepgaande reflectie over het medium.

Close-Up is een gelaagde film, waarin de grenzen van fictie en documentaire sterk door elkaar heen lopen. Kiarostami wisselt de reportage van het proces af met een reconstructie van hetgeen aan de rechtszaak vooraf ging. Hiermee zet hij belangrijke vraagtekens bij het genre ‘realisme’: elke acteur speelt namelijk zichzelf in een verhaal dat hij of zij werkelijk zelf meemaakte. De kracht van de film zit hem bovendien vooral in de ruimte die Kiarostami de kijker geeft om zelf na te denken over Sabzians redenen om identiteitsfraude te plegen. Sabzian komt namelijk met prachtige anekdotes en citaten die laten blijken hoe diepgeworteld zijn obsessie met cinema zit: ‘With every good film I see, I feel reborn. It feels as if I made it myself, as if it were my creation.’ Dit soort uitspraken zijn de enige aanwijzingen die men krijgt om te begrijpen wat er zich afspeelde in Sabzians hoofd tijdens die bepalende busrit. De liefde voor kunst wordt als doorslaggevende reden tot handelen benoemd.

Close-Up is naast een denkoefening ook filmisch een magistraal werk: anderhalf uur lang kun je genieten van prachtige composities en intieme karakterschetsen, zoals we dat gewend zijn van de maker van onder meer The Wind Will Carry Us (1999) en The Taste of Cherry (1997). Bovenal is Close-Up een ode aan de film en een getuigenis van het begrip dat ontstaat tussen mensen met een gedeelde passie. Niet alleen een must voor de liefhebber van Iraanse film dus, maar een verrijkende kijkervaring voor iedereen met een passie voor het witte doek.

close-up3
close-up2
close-up
close-up-courtroom
close-up-1990-01-g