ZONDAG 29 APRIL | VANAF 19:00 | €15,-

De Britse satire op de dagen na Stalin’s dood, The Death of Stalin, gaat zondag 29 april in voorpremière. Daaraan voorafgaand vertonen we de Sovjet-klassieker October uit 1928 van Sergei Eisenstein. De film wordt ingeleid door UvA-docent en Stalin-expert Erik van Ree.

Het interessante aan deze films is dat ze allebei historisch niet accuraat zijn. The Death of Stalin is in Rusland verboden vanwege anti-Sovjet en anti-Stalinistische boodschappen. October is daarentegen als propagandistische pro-Sovjetfilm uitgebracht.

October (Ten Days That Shook The World) (1928) | 19:00 | €8,00
Het Centrale Committee van de Sovjet-Unie besloot in 1927 dat het de tiende verjaardag van de Oktober Revolutie met een grootse film wilde herdenken en vroeg daarvoor de beste regisseur die het land ooit heeft gekend: Sergei Eisenstein. ‘Oktyabr‘ (October), of Ten Days that Shook the World zoals de film ook wel genoemd wordt, is een epische drama over de beroemdste revolutie uit de geschiedenis en is zo nauwkeurig en subliem gemaakt dat het wel een ooggetuigenverslag van de gebeurtenissen lijkt. Eisenstein maakte alle opnamen op de historische lokaties in Petrograd (later Leningrad, toen Stalingrad, nu Sint Petersburg) en liet zich bijstaan door enkele leiders van de originele Revolutie uit 1917.

The Death of Stalin | 21:45 | €9,50
Als Josef Stalin sterft, staan een aantal andere hoge piefen snel klaar om de macht te grappen. Met een paranoïde politieke parade als gevolg. De beruchte Russische leider Stalin heeft dusdanig veel moord en verderf op zijn kerfstok, dat de keuze voor satire op zijn minst bewonderenswaardig genoemd kan worden. Gelukkig kan je dat wel overlaten aan regisseur Ianucci en zijn cast, met onder andere Steve Buscemi en Michael Palin. Zij, als een groep ministers die op zoek zijn naar macht en naamzuivering, laten je schaamteloos schaterlachen om scherpe dialogen in de meest absurde situaties. Dit, terwijl ieder woord er letterlijk eentje is die gaat om leven of dood. “Ik weet niet meer wie dood of levend is,” zegt een van de personages gekscherend als er weer een opdracht de deur uit wordt gestuurd om iemand te liquideren.

Totdat je beseft dat dit echt de werkelijkheid was in de alles en iedereen wantrouwende Sovjetstaat van Stalin. Totdat je beseft dat de dwaze dictator, met zijn machtsgeilheid, akelige paralellen heeft met nationalistische leiders in het hier en nu. Zoals het een zwarte komedie betaamt, hebben alle grappen een donkere kern van waarheid.