WOENSDAG 27 JULI

De turn of the century betekende een turn in de al zo invloedrijke Franse cinema. De Franse filmkunstenaars brachten reeds gedecideerde – pretentieuse? – cinema, in de vorm van Frans Impressionisme en Nouvelle Vague, of artistiek geschoten publiekslievelingen als Amélie (2001) en The Artist (2011) voort. Nu staan een nieuwe generatie regisseurs, onder aanvoering van bijvoorbeeld een Gaspar Noé en Claire Denis, in voor de cohesie tussen geweld en betekenis. De menselijke psyche, ratio en zijn of haar gestel worden getoetst in de extreemste vorm. Politieke en sociale kwesties worden letterlijk gebotvierd op de personages in de films. Esthetische vergelijkingen met het Amerikaanse goor uit Saw (2004) of Hostel (2005) zijn allicht snel getrokken, maar daarmee wordt de experimentele benadering van camerawerk, montage en het narratief flink tekort gedaan. Bovendien ontstijgt de maatschappijkritische lading het oppervlakkige, betekenisloze geweld. Wij bieden voor dit zomerprogramma twee moderne klassiekers aan. Een must voor alle filmliefhebbers met een sterke maag. Durf jij het aan?

Georganiseerd door Stef

Martyrs | 19:30
Na enkele maanden lang te zijn verdwenen wordt het Franse, tienjarige meisje Lucie dwalend op de openbare weg teruggevonden. Haar lichaam werd mishandeld, maar er is geen spoor van sexueel misbruik. Het blijft een mysterie waarom ze gekidnapt werd. Lucie is getraumatiseerd en blijft gehuld in stilzwijgen. Lees meer…

Irréversible | 21:45
Voor de ene berucht, voor de andere befaamd. De tweede film van Gaspar Noé betekende voor velen de bevestiging van waar de extreme beweging voor stond: de breinbrekende kracht van zowel de cinematografie, als het verhaal met boodschap. Reken op een chronologische omkering van het onomkeerbare. Een spijkerharde registratie van een traumatische ervaring. Lees meer…