ZONDAG 29 JULI - VRIJDAG 31 AUGUSTUS

Emma Levie (Amsterdam, 1990) studeerde Beeld en Taal aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, en is wat je een creatieve sprinkhaan kunt noemen. Ze houdt van fotografie, interieurontwerp, zingen, dansen en acteren. Emma heeft korte verhalen geschreven, installaties gemaakt en ondergoed ontworpen.
De kunstvorm waarmee ze niet zonder kan is tekenen. Een leeg vel papier en hoe je dit in een aantal seconden kan transformeren tot iets wat hint naar een verhaal, of je kan verwonderen, is wat haar boeit.
Haar werk begint niet bij een artist statement of concept, maar krijgt vorm tijdens een doorgaand proces. Door haar werk te volgen ontdek je haar interesse in ledematen, patronen, kleur, vormen, schaamte, open zijn over verdriet, dieren, gender, planten, gelijke rechten en menselijke relaties.
In Emma’s tekeningen ben je vrij om je eigen verhaal te lezen. Ze draagt de ingrediënten over, maar de kijker, de omgeving en de manier waarop het werk wordt getoond bepaald welk verhaal wordt verteld.
Emma Levie (Amsterdam, 1990) studied image and language at the Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam, and is what some would call a creative grasshopper. She loves photography, interior design, singing, dancing and acting. She has written short stories, made installations and designed underwear.

The one art form she can’t remember living without is drawing. An empty sheet of paper and the way it can be transformed within seconds into a piece that hints at a story, or leaves you wondering, is thrilling to her.
Her work doesn’t start from an artist’s statement or concept but starts to exist as she goes on. It results in a self-portrait that moves with her as she lives. By following her work, you will get to know her interest in limbs, patterns, colours, shapes, shame, being open about sadness, animals, gender, plants, equal rights and human relations.Emma’s drawings create content from which the viewer is free to read their own story. She hands over the ingredients but the viewer, the surroundings and the way that the work is displayed will decide which story is told.