WOENSDAG 12 SEPTEMBER & MAANDAG 16 SEPTEMBER | 19:30 | €8,-

Hoe leer je je kind om een Kalashnikov goed te richten? Kan je op school leren rekenen en schrijven terwijl je op diezelfde school ook leert wat je moet doen als je een landmijn tegenkomt? In dit IDFA tweeluik vertoont Kriterion twee vrij ingrijpende films waarin opgroeien in een conflictgebied centraal staat.
De kinderen uit deze documentaires krijgen te maken met indoctrinatie, angst en gewenning aan verschrikkingen. Ze groeien op in een paradoxale wereld waarin liefde en haat niet ver van elkaar verwijderd zijn: liefde voor hun ouders, haat voor de vijand, en uiteindelijk liefde voor oorlog. Waar kinderlijke onschuld vaak een aanname is, zie je in dit tweeluik dat menselijke wreedheid al vroeg kan ontstaan.
How do you teach your child to aim with a Kalashnikov? Is it possible to learn how to write at a school at which you’re also being taught how to survive landmines? In this IDFA diptych we will be showing two disquieting films in which children are being raised in an area of conflict. The children in these documentaries have become numb to the horrors which they face on a daily basis, as well as constantly being exposed to indoctrination and propaganda. They are being raised in a paradoxical world in which love and hate exist right next to each other: Love for their parents, hatred for the enemy, eventually resulting in the love for war. While children are often perceived to be innocent, this diptych shows that cruelty is able to manifest itself in the early stages of life as well. 
Of Fathers and Sons | woensdag 12 september | 19:30
Om nachtmerries de baas te worden moet je ze vastleggen, leerde de Syrische documentairemaker Talal Derki van zijn vader. Evenals in Return to Homs keert hij terug naar zijn vaderland en filmt hij van binnen uit het leven in oorlogsgebied. Ruim twee jaar woont hij bij de familie van Al Nusra-strijder Abu Osama in een dorpje in Noord-Syrië. Hij richt de camera vooral op de kinderen, al jong getraind om in de voetsporen van hun vader te treden als soldaten van God. De verschrikkingen van de oorlog en de intimiteit van het gezinsleven liggen vlak naast elkaar. Aan het vlakbij gelegen front bestrijdt Abu Osama de vijand, thuis knuffelt hij zijn kinderen en droomt hij van het kalifaat. Talal Derki probeert het moment vast te leggen waarop de kinderen hun jeugd vaarwel moeten zeggen en tot jihadi’s worden gevormd. Hoe dichtbij de oorlog ook komt, één ding hebben ze alvast geleerd: huilen mag niet.
The Distant Barking of Dogs | zondag 16 september | 19:30
De tienjarige Oleg woont in het dorpje Hnutove (regio Donetsk) in het oosten van Oekraïne – oorlogsgebied waar vrijwel dagelijks de geluiden van afweergeschut en raketinslagen te horen zijn. Soms veraf, soms angstaanjagend dichtbij. Op school krijgt hij instructies over de schuilkelder en wat je moet doen als je mijnen tegenkomt. Terwijl veel mensen zijn weggegaan uit het gevaarlijke gebied, blijven Oleg en zijn oma, die sinds de dood van zijn moeder voor hem zorgt. De observerende film volgt een jaar in het leven van Oleg, waarbij de warme band met zijn oma centraal staat. Daarnaast is er de vriendschap met zijn neefje Yarik, die minder goed kan wennen aan het geknal – of de angst minder goed kan verbergen dan Oleg. Intussen vinden de jongetjes de oorlog ook maar wát spannend, zeker als een buurjongen hen leert omgaan met een pistool. Door dicht bij de jonge Oleg te blijven, worden de gevolgen van het conflict voor kinderen zichtbaar.